Foirm chuardtha

เฉลยธรรมบัญญัติ 1

การ​ระลึก‍ถึง​เหตุ‍การณ์​ที่​โฮ‌เรบ

1ข้อ‍ความ​ต่อ‍ไป‍นี้​เป็น​คำ​ที่​โม‌เสส​กล่าว‍กับ​คน​อิสรา‌เอล​ทั้ง‍สิ้น​ใน​ถิ่น‍ทุร‌กัน‌ดาร​ฟาก​ตะ‌วัน‍ออก​ของ​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน ณ ที่‍ราบ​ข้าง‍หน้า​สูฟ​ระหว่าง​ปา‌ราน​และ​โท‌เฟล ลา‌บาน ฮา‌เซ‌โรท​และ​ดี‌ซา‌หับ 2หน‍ทาง​จาก​โฮ‌เรบ​ตาม​แนว​เขา​เส‌อีร์​จน‍ถึง​คา‌เดช‌บาร‌เนีย​นั้น​เป็น​ระยะ​ทาง​สิบ‍เอ็ด​วัน 3ใน​วัน‍ที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​สิบ‍เอ็ด ปี​ที่​สี่‍สิบ โม‌เสส​ได้​กล่าว​กับ​คน​อิสรา‌เอล​ตาม​ทุก‍สิ่ง​ที่​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​บัญชา​ท่าน​ให้​แจ้ง​แก่​เขา‍ทั้ง‍หลาย 4หลัง‍จาก​ท่าน​ชนะ​สิ‌โหน​กษัตริย์​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์+ ​ผู้​อยู่​ใน​เฮช‌โบน และ​ชนะ​โอก​กษัตริย์​ของ​บา‌ชาน+ ​ผู้​อยู่​ใน​อัช‌ทา‌โรท​ที่​เอ‌เดร‌อี​นั้น​แล้ว 5โม‌เสส​ได้​เริ่ม​อธิบาย​ธรรม‍บัญญัติ​นี้​ใน​แผ่น‍ดิน​โม‌อับ​ฟาก​ตะ‌วัน‍ออก​ของ​แม่‍น้ำ​จอร์‌แดน​ว่า 6“พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เรา​ได้​ตรัส​สั่ง​เรา​ที่​โฮ‌เรบ​ว่า ‘เจ้า​พัก​ที่​ภูเขา​นี้​นาน​พอ​แล้ว 7จง​หัน​ไป​และ​เดิน​ตาม‍ทาง​ของ​เจ้า​มุ่ง​ไป​ยัง​แดน​เทือก‍เขา​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์ และ​ที่​ใกล้‍เคียง​กัน​ใน​ที่‍ราบ​ของ​แดน​เทือก‍เขา และ​ใน​เนิน​เช‌เฟ‌ลาห์ และ​ใน​เน‌เกบ และ​ที่​ฝั่ง‍ทะเล แผ่น‍ดิน​ของ​คน​คา‌นา‌อัน​และ​ที่​เล‌บา‌นอน​จน‍ถึง​แม่‍น้ำ​ใหญ่​คือ แม่‍น้ำ​ยู‌เฟร‌ติส 8ดู‍สิ เรา​ได้​ตั้ง​แผ่น‍ดิน​นั้น​ไว้​ตรง‍หน้า​เจ้า​แล้ว จง​เข้า​ไป​ยึด‍ครอง​แผ่น‍ดิน​ซึ่ง​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​ปฏิ‌ญาณ​กับ​บรรพ‌บุรุษ​ของ​เจ้า คือ​กับ​อับ‌รา‌ฮัม อิส‌อัค และ​ยา‌โคบ​ว่า จะ​ให้​แก่​พวก‍เขา​และ​แก่​เชื้อ‍สาย​ของ​เขา​ที่​ตาม​มา​ด้วย’

การ​แต่ง‍ตั้ง​ผู้‍นำ​ประ‌จำ​เผ่า

(อพย.18:13-27)

9“เวลา​นั้น​ข้าพ‌เจ้า​บอก​ท่าน‍ทั้ง‍หลาย​ว่า ‘ข้าพ‌เจ้า​คน​เดียว​แบก​พวก‍ท่าน​ไม่‍ไหว 10พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ทรง​ให้​พวก‍ท่าน​ทวี​มาก‍ขึ้น และ ดู‍สิ ทุก​วัน‍นี้​พวก‍ท่าน​มี​จำ‌นวน​มาก​ดุจ​ดวง‍ดาว​ใน​ท้อง‍ฟ้า 11ขอ​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​แห่ง​บรรพ‌บุรุษ​ของ​ท่าน‍ทั้ง‍หลาย​ทรง​ทำ​ให้​ท่าน​ทวี​ขึ้น​พัน​เท่า และ​ทรง​อวย‍พร​ท่าน​ดัง‍ที่​ทรง​สัญญา​กับ​ท่าน​แล้ว​นั้น 12ข้าพ‌เจ้า​คน​เดียว​จะ​แบก​ภาระ ความ​ยาก‍ลำ‌บาก​และ​การ​วิวาท​ของ​พวก‍ท่าน​ได้​อย่าง‍ไร? 13จง​เลือก​คน​ที่​มี​ปัญญา มี​ความ​รู้​และ​มี​ชื่อ‍เสียง​ใน​เผ่า​ของ​พวก‍ท่าน และ​ข้าพ‌เจ้า​จะ​ตั้ง​เขา​ให้​เป็น​หัว‍หน้า​ของ​ท่าน’ 14ท่าน​ก็​ตอบ​ข้าพ‌เจ้า​ว่า ‘สิ่ง​ที่​ท่าน​กล่าว​นั้น​ดี​แล้ว เรา​ควร​จะ​ทำ’ 15ข้าพ‌เจ้า​จึง​เลือก​หัว‍หน้า​จาก​ทุก​เผ่า ซึ่ง​เป็น​คน​มี​ปัญญา​และ​มี​ชื่อ‍เสียง ตั้ง​ไว้​เป็น​หัว‍หน้า​เหนือ​ท่าน‍ทั้ง‍หลาย ให้​เป็น​ผู้‍ปก‍ครอง​คน​พัน​คน​บ้าง ร้อย​คน​บ้าง ห้า‍สิบ​คน​บ้าง สิบ​คน​บ้าง และ​พนัก‍งาน​ต่างๆ ตาม​เผ่า​ของ​ท่าน 16เวลา​นั้น​ข้าพ‌เจ้า​ได้​กล่าว​กำ‍ชับ​พวก​ตุลา‌การ​ของ​ท่าน​ว่า ‘จง​พิจาร‌ณา​คดี​ของ​พี่‍น้อง​ของ​ท่าน​และ​ตัด‍สิน​อย่าง​ยุติ‍ธรรม​ใน​คดี​ความ​ระหว่าง​ชาย​คน​หนึ่ง​กับ​พี่‍น้อง​ของ​ตน หรือ​กับ​คน​ต่าง‍ด้าว​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​เขา 17ห้าม​ลำ‌เอียง​ใน​การ​พิพาก‌ษา จง​ฟัง​ทั้ง​ผู้‍น้อย​และ​ผู้‍ใหญ่​ให้​เสมอ​กัน อย่า​กลัว​หน้า​มนุษย์​เลย เพราะ​การ​พิพาก‌ษา​นั้น​เป็น​ของ​พระ‍เจ้า และ​คดี​ใด​ที่​ยาก​จง​นำ​มา​ให้​ข้าพ‌เจ้า และ​ข้าพ‌เจ้า​จะ​พิจาร‌ณา​เอง’ 18เวลา​นั้น​ข้าพ‌เจ้า​ได้​สั่ง​พวก‍ท่าน​เกี่ยว‍กับ​ทุก‍สิ่ง​ที่​ท่าน​ควร​ทำ

อิสรา‌เอล​ปฏิ‌เสธ​ที่​จะ​เข้า​แผ่น‍ดิน

(กดว.13:1-33)

19“พวก‍เรา​ได้​ออก​จาก​โฮ‌เรบ เดิน​ผ่าน​ถิ่น‍ทุร‌กัน‌ดาร​ใหญ่​และ​น่า‍กลัว​ตาม​ที่​พวก‍ท่าน​เห็น​นั้น เดิน​ไป​ตาม​แดน​เทือก‍เขา​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์ ดัง‍ที่​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เรา​ตรัส‍สั่ง​เรา​ไว้ และ​เรา​มา​ถึง​คา‌เดช‌บาร‌เนีย 20และ​ข้าพ‌เจ้า​ได้​กล่าว​แก่​พวก‍ท่าน​ว่า ‘พวก‍ท่าน​มา​ถึง​แดน​เทือก‍เขา​ของ​คน​อา‌โม‌ไรต์​แล้ว เป็น​ที่​ซึ่ง​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เรา​ประ‌ทาน​แก่​พวก‍เรา 21ดู‍สิ พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​ตั้ง​แผ่น‍ดิน​นั้น​ไว้​ตรง‍หน้า​ท่าน​แล้ว จง​ขึ้น​ไป​ยึด‍ครอง​แผ่น‍ดิน​นั้น ดัง‍ที่​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​แห่ง​บรรพ‌บุรุษ​ของ​ท่าน​ได้​ตรัส​กับ​ท่าน​ว่า อย่า​กลัว​หรือ​อย่า​ตก‍ใจ​เลย’ 22แล้ว​ท่าน​ทุก‍คน​เข้า‍มา​ใกล้​ข้าพ‌เจ้า พูด​ว่า ‘ให้​เรา​ใช้​คน​ไป​ล่วง‍หน้า​เรา และ​สอด‍แนม​ดู​แผ่น‍ดิน​นั้น​แทน​เรา แล้ว​นำ​ข่าว​เรื่อง​ทาง​ที่​เรา​จะ​ต้อง​ขึ้น​ไป และ​เรื่อง​เมือง​ที่​เรา​จะ​ไป​นั้น​มา​ให้​เรา’ 23เรื่อง​นี้​ข้าพ‌เจ้า​เห็น​ดี​ด้วย ข้าพ‌เจ้า​จึง​เลือก​สิบ‍สอง​คน​จาก​พวก‍ท่าน​เผ่า​ละ​คน 24แล้ว​คน​เหล่า‍นั้น​ได้​มุ่ง‍หน้า​ขึ้น​แดน​เทือก‍เขา มา​ถึง​หุบ‍เขา​เอช‌โคล์ และ​สอด‍แนม​ดู​ที่‍นั่น 25เขา‍ทั้ง‍หลาย​ได้​เก็บ​ผล‍ไม้​ของ​แผ่น‍ดิน​นั้น​ติด‍มือ​มา​ให้​เรา และ​นำ​ข่าว​มา​แจ้ง​เรา​ว่า ‘ที่​ซึ่ง​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เรา​ประ‌ทาน​แก่​เรา​นั้น​เป็น​แผ่น‍ดิน​ที่​ดี’

26“แต่​กระ‌นั้น​พวก‍ท่าน​ก็​ไม่​ยอม​ขึ้น​ไป กลับ​ขัด‍ขืน​พระ‍บัญชา​ของ​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​ท่าน‍ทั้ง‍หลาย+ 27และ​พวก‍ท่าน​ได้​บ่น​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​ตน​และ​พูด​ว่า ‘เพราะ​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​เกลียด‍ชัง​เรา พระ‍องค์​จึง​ทรง​พา​เรา​ออก​จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์ จะ​ได้​มอบ​เรา​ไว้​ใน​มือ​คน​อา‌โม‌ไรต์​เพื่อ​จะ​ทำ‍ลาย​เรา​เสีย 28เรา​จะ​ขึ้น​ไป​ที่‍ไหน​เล่า? พวก​พี่‍น้อง​ของ​เรา​ก็​ทำ​ให้​เรา​ใจ​เสีย​โดย​กล่าว​ว่า “คน​เหล่า‍นั้น​สูง‍ใหญ่​กว่า​พวก‍เรา​อีก เมือง​เหล่า‍นั้น​ก็​ใหญ่‍โต​และ​มี​กำ‌แพง​สูง‍เทียม‍ฟ้า ยิ่ง‍กว่า‍นั้น​เรา​เห็น​พวก​คน​อา‌นาค​อยู่​ที่‍นั่น​ด้วย’ ” 29แล้ว​ข้าพ‌เจ้า​จึง​พูด​กับ​ท่าน‍ทั้ง‍หลาย​ว่า ‘อย่า​ครั่น‍คร้าม​หรือ​กลัว​เขา​เลย 30พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​ท่าน​ผู้​นำ‍หน้า​ท่าน พระ‍องค์​จะ​ทรง​ต่อ‍สู้​เพื่อ​ท่าน ดัง​ที่​พระ‍องค์​ได้​ทรง​ทำ​ทุก‍สิ่ง​เพื่อ​ท่าน​ใน​อียิปต์​ต่อ‍หน้า‍ต่อ‍ตา​ท่าน 31และ​ใน​ถิ่น‍ทุร‌กัน‌ดาร+ ซึ่ง​ท่าน​ได้​เห็น​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​ท่าน​ทรง​อุ้มชู​ท่าน ดัง​พ่อ​อุ้ม​ลูก​ของ​ตน​ตลอด‍ทาง​ที่​พวก‍ท่าน​ไป​นั้น จน​ท่าน‍ทั้ง‍หลาย​ได้​มา​ถึง​ที่‍นี่’ 32แต่​อย่าง‍ไร​ก็​ตาม พวก‍ท่าน​ไม่‍ได้​เชื่อ​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​ท่าน+ 33ผู้​ทรง​นำ​ทาง​ข้าง‍หน้า​ท่าน เพื่อ​จะ​หา​ที่​ให้​ท่าน‍ทั้ง‍หลาย​ตั้ง​เต็นท์​ของ​ท่าน เป็น​ไฟ​ใน​กลาง‍คืน เพื่อ​โปรด​ให้​ท่าน​เห็น​ทาง​ที่​ควร​จะ​ไป และ​เป็น​เมฆ​ใน​กลาง‍วัน

การ​ลง‍โทษ​เพราะ​อิสรา‌เอล​กบฏ

(กดว.14:20-35)

34“พระ‍ยาห์‌เวห์​ได้​ทรง​สดับ​เสียง​พูด​ของ​พวก‍ท่าน จึง​กริ้ว​และ​ทรง​ปฏิ‌ญาณ​ว่า 35‘จะ​ไม่‍มี​สัก​คน​เดียว​ใน​ชาติ‍พันธุ์​ที่​ชั่ว​นี้ จะ​ได้​เห็น​แผ่น‍ดิน​ดี​นั้น ที่​เรา​ปฏิ‌ญาณ​ว่า​จะ​ให้​แก่​บรรพ‌บุรุษ​ของ​พวก‍เจ้า+ 36นอก‍จาก​คา‌เลบ​บุตร​เย‌ฟุน‌เนห์ เขา​จะ​เห็น​แผ่น‍ดิน​นั้น และ​เรา​จะ​ให้​แผ่น‍ดิน​ที่​เขา​เหยียบ​นั้น​แก่​เขา​และ​แก่​ลูก‍หลาน​ของ​เขา เพราะ​เขา​ได้​ติด‍ตาม​พระ‍ยาห์‌เวห์​อย่าง​สุด‍ใจ’ 37เพราะ​พวก‍ท่าน พระ‍ยาห์‌เวห์​ก็​ทรง​พระ‍พิโรธ​เรา​ด้วย ตรัส​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่‍ได้​เข้า​ไป​ใน​ที่​นั้น​ด้วย​เหมือน‍กัน 38โย‌ชู‌วา​บุตร​นูน​ผู้​ยืน​อยู่​ตรง‍หน้า​เจ้า​จะ​ได้​เข้า​ไป จง​สนับ‍สนุน​เขา เพราะ​เขา​จะ​พา​คน​อิสรา‌เอล​ไป​ครอบ‍ครอง​แผ่น‍ดิน​นั้น 39ยิ่ง‍กว่า‍นั้น​บรร‌ดา​ลูก‍น้อย​ของ​พวก‍เจ้า​ที่​เจ้า​ว่า​จะ​ถูก​ปล้น​เอา​ไป​นั้น และ​เด็กๆ ของ​เจ้า​ที่​ใน​วัน‍นี้​ยัง​ไม่​รู้‍จัก​ผิด​และ​ชอบ จะ​ได้​เข้า​ไป​ที่‍นั่น เรา​จะ​ให้​แผ่น‍ดิน​นั้น​แก่​พวก‍เขา และ​พวก‍เขา​จะ​ยึด‍ครอง​ที่‍นั่น 40แต่​ฝ่าย​พวก‍เจ้า​จง​เดิน​กลับ​เข้า​ถิ่น‍ทุร‌กัน‌ดาร​ตาม​ทาง​สู่​ทะเล​แดง+ ​เถิด’

41“แล้ว​ท่าน‍ทั้ง‍หลาย​ตอบ​ข้าพ‌เจ้า​ว่า ‘พวก‍เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระ‍ยาห์‌เวห์​แล้ว เรา​จะ​ขึ้น​ไป​สู้‍รบ​ตาม​ที่​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เรา​ทรง​บัญชา​เรา​ทุก‍อย่าง’ และ​ท่าน‍ทั้ง‍หลาย​ได้​คาด​อาวุธ​เตรียม‍พร้อม​ทุก​คน คิด​ว่า​การ​ขึ้น​ไป​ยัง​แดน​เทือก‍เขา​นั้น​เป็น​เรื่อง​ง่าย 42พระ‍ยาห์‌เวห์​ตรัส​กับ​ข้าพ‌เจ้า​ว่า ‘จง​บอก​พวก‍เขา​ว่า อย่า​ขึ้น​ไป​สู้‍รบ​เลย เกรง‍ว่า​พวก‍เจ้า​จะ​แพ้​ศัตรู เพราะ​เรา​ไม่‍ได้​อยู่​ท่าม‍กลาง​เจ้า’ 43ดัง‍นั้น​ข้าพ‌เจ้า​จึง​กล่าว​แก่​พวก‍ท่าน แต่​ท่าน​ไม่​เชื่อ‍ฟัง กลับ​ขัด‍ขืน​พระ‍บัญชา​ของ​พระ‍ยาห์‌เวห์ มี​ใจ​อุกอาจ​ขึ้น​ไป​ยัง​แดน​เทือก‍เขา​นั้น 44และ​คน​อา‌โม‌ไรต์​ที่​อยู่​ใน​แดน​เทือก‍เขา​นั้น ได้​ออก‍มา​ต่อ‍สู้​และ​ไล่​ตี​พวก‍ท่าน​ดุจ​ฝูง​ผึ้ง​ไล่ และ​ได้​ฆ่า​พวก‍ท่าน​ตั้ง‍แต่​เส‌อีร์​จน‍ถึง​โฮร‌มาห์ 45และ​พวก‍ท่าน​กลับ‍มา​ร้อง‍ไห้​เฉพาะ‍พระ‍พักตร์​พระ‍ยาห์‌เวห์ แต่​พระ‍ยาห์‌เวห์​ไม่​ทรง​สดับ​เสียง​ของ​ท่าน หรือ​เงี่ย‍พระ‍กรรณ​ฟัง​ท่าน 46ท่าน‍ทั้ง‍หลาย​จึง​พัก​อยู่​ที่​คา‌เดช​หลาย​วัน​ตาม​เวลา​ที่​ท่าน​ได้​พัก​อยู่​นั้น

ฉบับมาตรฐาน

พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2011

สงวนลิขสิทธิ์ 2011 โดยสมาคมพระคริสตธรรมไทย

The Holy Bible – Thai Standard Version 2011

Copyright © 2011 Thailand Bible Society

More Info | Version Index